Geheimhouding bij mediation

Geheimhouding bij mediation

Geheimhouding is een van de belangrijkste pijlers binnen mediation. Logisch ook: partijen zullen pas echt bereid zijn open kaart te spelen wanneer zekerheid bestaat dat alles binnenskamers blijft. Dat vertrouwen is essentieel: vaak spelen gevoelige zaken een rol tijdens een arbeidsconflict en daaropvolgende mediationsessies. Partijen kunnen vrezen voor hun imago. Het risico dat dergelijke informatie uitlekt naar de buitenwereld moet daarom koste wat het kost worden vermeden.

Daarom wordt aan het begin van een meditationtraject bijna altijd een verplichting tot geheimhouding overeengekomen. Die geldt overigens ook voor de mediator. De geheimhoudingsverplichting strekt ver: ook over correspondentie buiten de sessies om, gedane voorstellen en tussentijds ingenomen standpunten mogen partijen naar de buitenwereld niet uit de school klappen.

Gebeurt dat toch, dan zijn daar forse consequenties aan gebonden. Zo kan een mediator tuchtrechtelijk worden gestraft, indien hij of zij de geheimhouding schendt. Wanneer een van de partijen die fout maakt, zal deze in de regel worden geconfronteerd met een forse schadevergoeding jegens de ander.

De geheimhoudingsplicht gaat zelfs zo ver dat informatie die tijdens sessies op tafel komt niet later alsnog in een juridische procedure mag worden gebracht, wanneer mediationtraject onverhoopt is mislukt. Meerdere malen hebben - met name - werkgevers dat voor de rechter geprobeerd. Telkens kwamen zij echter van een koude kermis thuis, zo blijkt uit vaste rechtspraak.

Kortom, geheimhouding is binnen de mediation een groot goed. En dat is maar goed ook: alleen zo kunnen partijen vrijuit praten en op zoek gaan naar een oplossing, zonder dat meteen alle was buiten komt te hangen. 

Deel dit bericht: